Η εικόνα της ομάδας, η διαχείριση του ρόστερ και τα πρώτα σημάδια για τη νέα χρονιά μέσα από ένα απογοητευτικό φινάλε.
Ο Άρης έχει μπροστά του ακόμη δύο παιχνίδια πριν πέσει η αυλαία μιας χρονιάς που δύσκολα θα θυμάται κανείς με θετικό τρόπο. Η αίσθηση που επικρατεί είναι περισσότερο ανακούφιση ότι η σεζόν τελειώνει, παρά προσμονή για το φινάλε της. Παράλληλα όμως υπάρχει και έντονος εκνευρισμός, αφού η εικόνα της ομάδας το τελευταίο διάστημα λειτουργεί σαν υπενθύμιση των λαθών που έγιναν μέσα στη χρονιά. Αν στην ομάδα είχαν κινηθεί νωρίτερα και πιο αποφασιστικά, ίσως η κατάσταση να είχε αλλάξει ή τουλάχιστον το δεύτερο μισό της σεζόν να μην εξελισσόταν τόσο κουραστικά και ψυχοφθόρα. Η βελτίωση που παρουσιάζει τώρα ο Άρης δεν εμφανίστηκε ξαφνικά στα τελευταία παιχνίδια, αλλά χτίστηκε σταδιακά και δείχνει ότι το πρόβλημα δεν ήταν μόνο το ρόστερ, αλλά και η διαχείριση του υλικού από την τεχνική ηγεσία.
Η διαχείριση αυτή δεν αφορά μόνο την τακτική ή τη φυσική κατάσταση, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο κρατάς όλο το ρόστερ ενεργό και έτοιμο. Ο Μανόλο Χιμένεθ συχνά στάθηκε στις απουσίες και στους τραυματισμούς, όμως είχε και ο ίδιος σημαντικό μερίδιο ευθύνης, ειδικά με τον τρόπο που δούλευε την ομάδα σε υψηλούς ρυθμούς. Από την άλλη, ο Μιχάλης Γρηγορίου μπορεί να μην θεωρείται κάποια σπουδαία προπονητική προσωπικότητα, ωστόσο έκανε τα βασικά και κατάφερε μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα να βελτιώσει την εικόνα του Άρη. Σε ατομικό επίπεδο, οι περισσότεροι παίκτες έχουν ήδη αξιολογηθεί, όμως ο Κουαμέ άφησε θετικά δείγματα που δημιουργούν ελπίδες για τη νέα χρονιά, ενώ μαζί με τον Καντεβέρε επιβεβαιώνουν πόσο σημαντικός είναι πλέον ο αθλητικός σέντερ φορ στο σύγχρονο ποδόσφαιρο. Όσο κι αν τα τελευταία αποτελέσματα κάνουν λίγο πιο υποφερτή τη φετινή κατάσταση, το συνολικό συναίσθημα δεν αλλάζει, ακόμη κι αν ο Άρης καταφέρει να κλείσει τη σεζόν με την 5η θέση
Δημοσίευση σχολίου