Οι δύο βασικοί χαφ έχουν κομβικό ρόλο στο 4-4-2, όμως ο Άρης περιμένει περισσότερα από αυτούς στο δημιουργικό και εκτελεστικό κομμάτι.
Η συζήτηση γύρω από τον τρόπο λειτουργίας του άξονα του φετινού Άρη, αλλά και τις αμυντικές απαιτήσεις που συνοδεύουν το σύστημα 4-4-2, έχει απασχολήσει αρκετά τις τελευταίες εβδομάδες. Το μεγαλύτερο ενδιαφέρον συγκεντρώνεται στη μεσαία γραμμή και κυρίως στην απόδοση των δύο κεντρικών χαφ, Χόνγκλα και Ράτσιτς, οι οποίοι συχνά καλούνται να καλύψουν περισσότερους χώρους και να ανταποκριθούν σε αυξημένες απαιτήσεις.
Πέρα όμως από την αμυντική τους συνεισφορά, αξίζει να εξεταστεί και η παρουσία των δύο ποδοσφαιριστών στο επιθετικό κομμάτι. Πρόκειται για δύο παίκτες που έχουν καθιερωθεί στη βασική ενδεκάδα, ωστόσο η προσφορά τους στο σκοράρισμα δεν έχει φτάσει μέχρι στιγμής στα επιθυμητά επίπεδα. Παρότι ο Άρης έχει βελτιώσει σημαντικά την αποτελεσματικότητά του στην επίθεση τον τελευταίο μήνα, οι μέσοι του δεν έχουν καταφέρει να συμβάλουν με τα γκολ που θα μπορούσαν, δεδομένης και της ικανότητάς τους στο συγκεκριμένο κομμάτι.
Ειδικότερα, ο Ούρος Ράτσιτς έχει δείξει στο παρελθόν ότι διαθέτει ιδιαίτερη ευχέρεια στα σουτ από μακρινή απόσταση. Μάλιστα, την περσινή χρονιά τα δυνατά του σουτ έξω από την περιοχή αποτέλεσαν ένα από τα χαρακτηριστικά του παιχνιδιού του, ενώ είχε ξεκινήσει εξαιρετικά και τη φετινή προετοιμασία, πετυχαίνοντας έξι γκολ. Στη διάρκεια της σεζόν, όμως, η αποτελεσματικότητά του έχει περιοριστεί, καθώς σε εννέα προσπάθειες εκτός περιοχής δεν έχει καταφέρει να σκοράρει, με το μοναδικό του τέρμα να προέρχεται από εκτέλεση πέναλτι. Αυτό ενδέχεται να οφείλεται τόσο στις λιγότερο ευνοϊκές συνθήκες που συναντά για να επιχειρήσει σουτ όσο και στην καλύτερη προσαρμογή των αντιπάλων στο παιχνίδι του. Από την άλλη πλευρά, έχει καταφέρει να προσφέρει σημαντικά στη δημιουργία, μετρώντας τέσσερις ασίστ και συμμετοχή σε πέντε από τα συνολικά 16 γκολ της ομάδας, δηλαδή σχεδόν στο ένα τρίτο της επιθετικής παραγωγής της.
Για τον Χόνγκλα, αντίθετα, πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι χρειάστηκε περισσότερο χρόνο για να προσαρμοστεί στις απαιτήσεις της ομάδας, καθώς είχε αρκετό δρόμο να καλύψει. Παράλληλα, ο ρόλος του στο σύστημα 4-4-2 είναι περισσότερο προσανατολισμένος στην ανασταλτική λειτουργία, γεγονός που περιορίζει τις δυνατότητές του να συμμετέχει με μεγαλύτερη ελευθερία στις επιθετικές ενέργειες. Αυτό αποτυπώνεται και στους αριθμούς του, αφού καταγράφει κατά μέσο όρο μόλις μία τελική προσπάθεια ανά αγώνα.

Δημοσίευση σχολίου